အခ်စ္ကိုျမင္ခ်ိန္

တစ္ခါတုန္းက ေလာကႀကီးတစ္ခုလံုးကို မုန္းတီးစက္ဆုပ္စြာ အဆိုးျမင္ေနတဲ့
မ်က္စိမျမင္ရွာသူ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ရွိခဲ့ပါတယ္။ သူမမွာ သူငယ္ခ်င္း
အမ်ားႀကီး မရွိေပမယ့္ သူမကို ဘယ္သူနဲ႔မွ မတူေအာင္ ေလးနက္စစ္မွန္စြာ
ခ်စ္တဲ့ ခ်စ္သူေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ေတာ့ ရွိခဲ့ပါတယ္။

သူမက ခ်စ္သူေကာင္ေလးကို ျမင္ႏိုင္တဲ့ တစ္ေန႔က်ရင္ လက္ထပ္ၾကမယ္လို႔
ေျပာေလ့ရွိတယ္။ ကံေကာင္းေထာက္မစြာနဲ႔ပဲ တစ္ေန႔မွာ သူမအတြက္
မ်က္လံုးအလွဴရွင္ ရုတ္တရက္ ေပၚလာပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ဆံုးေတာ့
ခ်စ္သူေကာင္ေလးကို သူမ ျမင္ႏိုင္ခဲ့ပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ အံ့ၾသျခင္းႀကီးစြာ
သိလိုက္ရတာက ခ်စ္သူေကာင္ေလးဟာလည္း မ်က္မျမင္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတာပါပဲ။

ခ်စ္သူေကာင္ေလးက "အခု မင္းကိုယ့္ကို ျမင္ရၿပီဆိုေတာ့ လက္ထပ္ၾကရေအာင္ေနာ္"
လို႔ ေျပာပါတယ္။

သူမက ေတြေ၀တြန္႔ဆုတ္စြာနဲ႔... "လက္ထပ္ၿပီး ဘာဆက္လုပ္ၾကမွာလဲဟင္။
ကၽြန္မတို႔ ေပ်ာ္ႏိုင္ၾကပါ့မလား။ ကၽြန္မက အခုမ်က္လံုးျပန္ျမင္သြားေပမယ့္
ေမာင္က မျမင္ႏိုင္ဘူးေလ။ ကၽြန္မတို႔ အဆင္ေျပၾကမယ္ မထင္ပါဘူး ေမာင္ရယ္။
ကၽြန္မကို ခြင့္လႊတ္ပါ..." လို႔ ျပန္ေျပာပါတယ္။

အဲဒီအခါ ခ်စ္သူေကာင္ေလးက မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ျပံဳးၿပီး ထံုးစံအတိုင္း
အႏြံအတာခံတဲ့ ေလသံေလးနဲ႔ ျပန္ေျပာပါတယ္။ "ကိုယ္နားလည္ပါတယ္ကြာ။
မင္းစိတ္ခ်မ္းသာတာကိုပဲ ကိုယ္လိုခ်င္တာပါ။ မင္းကုိယ္မင္း ဂရုစိုက္ပါေနာ္။
ကိုယ့္မ်က္လံုးေလးေတြကိုေရာေပါ့....."

လူတစ္ေယာက္ကို အဆိုးရြားဆံုး လြမ္းဆြတ္ရျခင္းဟာ သူ႔ေဘးနားမွာ
ထိုင္ေနရင္းနဲ႔ သူ႔ကို ဘယ္ေတာ့မွ မပိုင္ဆုိင္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ
သိေနရျခင္းပါပဲ။
လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဖတ္ၿပီးသား ျဖစ္ႏိုင္ေပမယ့္ အခုျပန္ဖတ္မိေတာ့
ခံစားမႈအသစ္တစ္ခု ရလိုက္တာေၾကာင့္ အားလံုးကို ဘာသာျပန္ၿပီး
မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္္။ တခါတရံမွာ အခ်စ္ဟာ အံ့ၾသစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္
ခိုင္ျမဲတတ္သလို တခါတရံမွာလည္း မထင္မွတ္ဘဲ အေျပာင္းလဲႀကီး
ေျပာင္းလဲတတ္တယ္ ထင္ပါရဲ႕။ အားလံုး စစ္မွန္တဲ့အခ်စ္ကိုပဲ ရႏိုင္ၾကပါေစ.